Światowej sławy reżyser Tiago Rodrigues wyobraża sobie ostatnie słowa swego ojca w spektaklu, który próbuje w skromny sposób odnieść zwycięstwo nad śmiercią.

W ostatnich dniach życia, w szpitalu, Rogério Rodrigues, uznany portugalski dziennikarz, zaczął pisać artykuł o doświadczeniu choroby terminalnej. Po śmierci ojca, Tiago zajrzał do jego zeszytu. Było tam tylko kilka bazgrołów, przypominających abstrakcyjne rysunki małego dziecka.

Tiago Rodrigues, dyrektor Festiwalu w Awinionie, przenosi na scenę ostatnie nienapisane dzieło swojego ojca. Buduje spektakl ze wspomnień, piosenek i fragmentów pism ojca, celebrując tym samym małe zwycięstwo nad śmiercią.

Każda scena tego poruszającego przedstawienia, szóstej części z cyklu „Histoire(s) du Théâtre”, jest przewrotną wariacją na temat pożegnania. Scena staje się surrealistycznym krajobrazem, w którym łóżka szpitalne ślizgają się po zamarzniętym morzu, będącym metaforą chaosu życia. Muzyka i poezja tworzą gramatykę spektaklu, który odkrywa radość nawet w najsmutniejszych opowieściach.