Immanuel Kant wyrusza w wyimaginowaną podróż do Ameryki. Towarzyszą mu żona, służący i papuga. Cel tej wyprawy jest równie absurdalny, co znaczący: oficjalnie chodzi o doktorat honoris causa, naprawdę zaś o odzyskanie wzroku. Już sam ten punkt wyjścia ustawia ton spektaklu pomiędzy filozoficznym żartem a przenikliwą diagnozą świata. Statek, którym płyną bohaterowie, bardziej przypomina tratwę rozbitków niż elegancki transatlantyk, a jego pokład zapełniają neurotycy i snoby.

Spektakl Agnieszki Olsten nie jest wykładem z historii filozofii, lecz czarną komedią o Europie i jej wartościach. IMMANUEL KANT śmieje się z wielkich nazwisk i wielkich idei, lecz pod warstwą humoru kryje się gorzka przypowieść o cywilizacji, która nadal mówi o zasadach, choć coraz słabiej potrafi według nich żyć.